Breaking News

Ομιλία της Βουλευτή Ν. Κοζάνης Ραχήλ Μακρή επί της αρχής της πρότασης νόμου, «Για την οικονομική ανακούφιση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών»

Αθήνα, σήμερα στις 4 Οκτωβρίου 2012, ημέρα Πέμπτη και ώρα 9.34΄ συνήλθε στην Αίθουσα των συνεδριάσεων του Βουλευτηρίου η Βουλή σε ολομέλεια για να συνεδριάσει υπό την προεδρία του Γ΄ Αντιπροέδρου αυτής κ. ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αθανάσιος Νάκος): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,  εισερχόμαστε στην ημερήσια διάταξη της

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μόνη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου της πρότασης νόμου, αρμοδιότητας του Υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων: «Για την οικονομική ανακούφιση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών».

ΡΑΧΗΛ ΜΑΚΡΗ: Όλοι γνωρίζουμε πως μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας έχει συνδιαλλαγές με το τραπεζικό σύστημα και στις περισσότερες των περιπτώσεων οι όροι αποπληρωμής των δανείων που έχουν συναφθεί είτε αυτά είναι καταναλωτικά είτε στεγαστικά, είναι επαχθείς. Τα νοικοκυριά δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα. Η ανέχεια κυριεύει και εκατοντάδες συμπολίτες μας χάνουν τις περιουσίες τους.

Τα τελευταία δέκα χρόνια υπήρξε οργασμός σύναψης δανείων μεταξύ τραπεζών και νοικοκυριών, που σε πολλές περιπτώσεις δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση των δανειακών ποσών. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αφήσουμε τους δανειολήπτες στην τύχη τους και να τους οδηγήσουμε στην οικονομική και κοινωνική ανέχεια.

Λόγω των αλλαγών που έχουν επέλθει στο εισόδημα και στα οικονομικά δεδομένα των πολιτών, είναι απαραίτητο να αλλάξουν οι συνθήκες και οι όροι αποπληρωμής των οφειλών. Οι μισθοί, οι συντάξεις και τα έσοδα των ελευθέρων επαγγελματιών δεν είναι ίδια με αυτά του 2008, του 2006 και του 2004, έχουν περικοπεί τρομερά και η αγοραστική δύναμη έχει ελαττωθεί σε μεγάλο βαθμό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αναγκαία περικοπή των δόσεων αλλά και τη διαγραφή των χρεών σε περιπτώσεις όπου έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο.

Με την ίδια λογική που το ελληνικό κράτος προχώρησε στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, σε πολλαπλή οικονομική τους στήριξη και σε άλλες ευεργετικές διατάξεις, με τον ίδιο τρόπο η πολιτεία οφείλει να συμβάλει στην ομαλοποίηση της οικονομικής ζωής προβαίνοντας σε ουσιαστικές ενέργειες ανακούφισης των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, αφού μόνο με αυτόν τον τρόπο θα δημιουργηθεί ευνοϊκότερο κλίμα στην αγορά, θα αυξηθεί η αγοραστική ικανότητα των πολιτών και θα αλλάξει προς το καλύτερο η κατάσταση της εσωτερικής οικονομίας, που σήμερα έχει καταρρεύσει.

Όταν σημειώνεται κούρεμα του δημοσίου χρέους και στήριξη του τραπεζικού συστήματος κατά συρροή, τότε είναι ανεπίτρεπτη η μη στήριξη των ιδιωτών δανειοληπτών και των νοικοκυριών. Είναι ανήθικο να συμπεριφέρεται η πολιτεία με δύο μέτρα και δύο σταθμά και πάντα φυσικά υπέρ των δυνατών και κατά των αδυνάτων, γιατί είτε πρόκειται για τράπεζα είτε για φυσικό πρόσωπο, το κράτος και η δικαιοσύνη πρέπει να συμπεριφέρονται το ίδιο και ίσα απέναντι σε όλους.

Δυστυχώς, η πολιτική έδειξε για μία ακόμη φορά το κακό της πρόσωπο. Αντί να βρούμε από κοινού όλες οι πολιτικές δυνάμεις, που βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο, να βρούμε από κοινού λύσεις για να αντιμετωπίσουμε το σοβαρό πρόβλημα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία, σπαταλούμε άδικα το χρόνο ικανοποιώντας μικροκομματικούς εγωισμούς.

Η Κυβέρνηση θα όφειλε να συμπεριφερθεί πιο ώριμα και υπεύθυνα ώστε να επιλύσει γρήγορα το ζήτημα και να μην αποσκοπεί σε μικροπολιτικά οφέλη. Έπρεπε ήδη να έχουμε προχωρήσει σε μία κοινή συνισταμένη και μέσα σ’ ένα μικρό χρονικό διάστημα να έχει αποτυπωθεί η πολιτική της ελληνικής πολιτείας για την ανακούφιση των ελληνικών νοικοκυριών.

Τα στοιχεία της ετήσιας έκθεσης της Τράπεζας της Ελλάδος αποτυπώνουν τη σοβαρότητα του ζητήματος για την επιβίωση των δανειοληπτών. Τα επισφαλή δάνεια έχουν τριπλασιαστεί, τα ποσά των καθυστερούμενων δανείων ανέρχονται στα 45 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ ένα στα τρία περίπου καταναλωτικά δάνεια σημειώνει μεγάλες καθυστερήσεις στην αποπληρωμή του, ενώ για τα στεγαστικά δάνεια το ποσοστό κυμαίνεται περίπου στο ένα στα πέντε. Τα επισφαλή δάνεια με καθυστέρηση άνω των τριών μηνών κατά το πρώτο εξάμηνο του 2012, ξεπερνούν το ποσό των 15 δισεκατομμυρίων ευρώ, τα στεγαστικά δάνεια το 20% των συνολικών χορηγήσεων, στα καταναλωτικά τα 9 δισεκατομμύρια ευρώ στο 30% των συνολικών χορηγήσεων και στα επιχειρηματικά τα 33 δισεκατομμύρια ευρώ στο 25% των συνολικών χορηγήσεων. Τις εξακόσιες χιλιάδες ξεπερνούν οι ρυθμίσεις στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων, ενώ έχουν γίνει σαράντα χιλιάδες αιτήσεις για εξωδικαστική διευθέτηση οφειλών. Έχουν κατατεθεί στα δικαστήρια είκοσι έξι χιλιάδες υποθέσεις, ενώ κέρδισαν το κούρεμα των δανείων τους χίλιοι πεντακόσιοι οφειλέτες. Σε δεκαπέντε περιπτώσεις αποφάνθηκαν συνολική διαγραφή του χρέους.

Σύμφωνα με έρευνα της ΕΚΠΟΙΖΩ η αδυναμία αποπληρωμής των δανείων των φυσικών προσώπων έχει συνέπειες και σε κοινωνικό επίπεδο. Οι μισοί δανειολήπτες εμφάνισαν προβλήματα υγείας, ενώ ένας στους τρεις οφειλέτες αναγκάζεται να αποζητά τη συνεισφορά των εργαζομένων ή συνταξιούχων γονέων του, πολλές φορές ατόμων υπερηλίκων και με μικρές συντάξεις.  Όλα αυτά δείχνουν ότι υπάρχει μείζον κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο μαζί με την ανεργία, αποτελεί το αποκορύφωμα της απόγνωσης των Ελλήνων.

Τα τελευταία χρόνια οι τράπεζες αποθρασύνονται και αντί να κατανοήσουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία, συνεχίζουν και αυξάνουν την επιθετικότητά τους, ενώ γνωρίζουν τις μειώσεις που έχουν υποστεί οι μισθοί και οι συντάξεις και τα φοβερά ποσοστά ανεργίας που μαστίζουν τη χώρα, ενώ παρακολουθούν την ανοδική τιμή των προϊόντων που καθιστούν αδύνατη την αγορά βασικών και αναγκαίων αγαθών.

Κάποια στιγμή οι τράπεζες οφείλουν να κατανοήσουν ότι είναι αναγκαία η στήριξη των απλών νοικοκυριών, γιατί πολύ απλά, αυτά αποτελούν τη «ραχοκοκαλιά» της ελληνικής οικονομίας και, αν καταρρεύσουν τα νοικοκυριά, η θεωρία του domino effect θα επαληθευτεί για τις τράπεζες, όπως έγινε αντίστοιχα και με την τραπεζική κρίση στην Αμερική το 2008. Η κατάσταση αναμένεται να «εκτροχιαστεί» με τα οφειλόμενα ποσά, να πολλαπλασιάζεται μέσα στην επόμενη διετία λόγω της κατάρρευσης των μισθών και των συντάξεων, αλλά και της γενικότερης ύφεσης που πλήττει την ελληνική κοινωνία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε μία πρόταση νόμου αποτελούμενη από τέσσερα και μόνο άρθρα, χωρίς να κατατίθεται ολοκληρωμένος σχεδιασμός για την πλήρη επίλυση του καυτού ζητήματος που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία. Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν, ωστόσο υπάρχουν ελλείψεις και παραλείψεις οι οποίες δημιουργούν μεν ορισμένες επιφυλάξεις, όμως θεωρούμε ότι υπάρχει και από τις δύο πλευρές η διάθεση για να υπάρξουν βελτιώσεις. Στην κεντρική της φιλοσοφία η πρόταση νόμου μάς βρίσκει σύμφωνους.

Πρώτα απ’ όλα οι τράπεζες οφείλουν να σεβαστούν το γεγονός ότι η πλειοψηφία των δανειοληπτών πλήττεται από την πρωτοφανή οικονομική κρίση, γι’ αυτό και είναι απαράδεκτη η πρακτική της μονομερούς καταγγελίας του δανείου. Έτσι ορθώς προβλέπεται στην πρόταση νόμου η κατάργηση αυτής της κακής πρακτικής των τραπεζών, όπως επίσης και των συνεχών τηλεφωνικών οχλήσεων που επιβαρύνουν ήδη την αρνητική ψυχολογία των δανειοληπτών, που προσπαθούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.

Σύμφωνα με το άρθρο 1 διαγράφονται οι ετήσιες δανειακές και χρεωστικές εισφορές αναλογικώς και συστοίχως προς τις μειώσεις των αποδοχών τών οφειλετών από την 1η Ιανουαρίου 2010. Κάποιοι όμως έχουν αποπληρώσει ήδη τις εισφορές και ίσως θα ήταν άδικο να μην αφαιρεθούν και από εκείνους τα χρήματα επειδή ήταν συνεπείς.

Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 1, αναφέρεται η θέσπιση της υποχρεωτικής νομοθετικής ρύθμισης, το ποσοστό τού 30% και πώς αυτό προκύπτει για κάθε εισόδημα και τα δικαιολογητικά που απαιτούνται. Τα αντίστοιχα εφαρμόζονται και για τους εγγυητές των δανείων. Είναι πολύ σημαντικό ότι με το άρθρο 1 υπάρχει πρόβλεψη για την προστασία του φιλότιμου εγγυητή, ο οποίος με τις ισχύουσες διατάξεις είναι εκτεθειμένος και δεν προστατεύεται.

Είναι ένα καλό πρώτο βήμα. Όμως το ποσοστό αυτό πρέπει να διαμορφώνεται αναλόγως, με κριτήριο τη μισθοδοσία του δανειολήπτη, τη συνολικότερη οικονομική κατάσταση, το ποια είναι η εργασιακή κατάσταση, από ποια μέλη αποτελείται η οικογένειά του, αν έχει και βέβαια την περιουσιακή του κατάσταση. Δεν μπορεί να τυγχάνει της ίδιας μεταχείρισης ένας άνεργος, ένας χαμηλοσυνταξιούχος. Θα πρέπει να αυξάνονται τα όρια, σε περιπτώσεις που  υπάρχει ιδιαίτερη ανάγκη και δυσκολίες.

Οι τράπεζες όπως βοηθήθηκαν και στηρίζονται από το κράτος, οφείλουν με τη σειρά τους να δείξουν το κοινωνικό τους πρόσωπο. Επίσης στις επιτροπές που προβλέπονται  από την πρόταση νόμου να συσταθούν για την εξέταση της αναθεώρησης του ποσού, υπάρχει ανάγκη θέσπισης αυστηρών συνθηκών, γι’ αυτό θα ήταν απαραίτητη η συμμετοχή ενός πρωτοδίκη, ενός εκπροσώπου του οικονομικού επιμελητηρίου και φυσικά των ιδίων ή των συνηγόρων των πλευρών.

Στο άρθρο 2, προβλέπεται η απαγόρευση στις τράπεζες και τους όμοιους οργανισμούς να προβαίνουν σε οποιαδήποτε πράξη αναγκαστικής είσπραξης. Είναι αλήθεια ότι πρέπει να μπει φρένο σ’ αυτό το μέτρο που δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στους δανειολήπτες και ουσιαστικά δεν τους αφήνει να πάρουν ανάσα.

Επίσης απαγορεύονται ρητά οι οχλήσεις από τις εισπρακτικές εταιρείες ενώ απαγορεύεται η παρακράτηση της δόσης από το μισθό του δανειολήπτη.  Είναι ένα μέτρο απαράδεκτο που ουσιαστικά στερούσε από το μισθωτό και τον συνταξιούχο να διαχειριστεί μόνος του τα χρήματά του και να εκπληρώσει τις ανάγκες του. Το χρέος σε μια τράπεζα δεν σημαίνει ότι πρέπει να οδηγήσει μια οικογένεια στην πείνα και την ανέχεια.

Μέχρι σήμερα το σύστημα είχε δομηθεί  με τέτοιο τρόπο που να συμφέρει τις τράπεζες. Σε περιόδους που οι τράπεζες έχουν ευεργετηθεί σε μέγιστο βαθμό πρέπει να κοιτάξουμε τα νοικοκυριά και τους ανθρώπους της βιοπάλης.

Στο άρθρο 3, προβλέπεται η αναστολή πληρωμής οποιουδήποτε ποσού χρέους όταν αποδεδειγμένα το ατομικό ή οικογενειακό εισόδημα είναι κάτω από το όριο της φτώχειας, όπως αυτό αρμοδίως καθορίζεται. Δεν διευκρινίζεται όμως, ποιο είναι το ποσό στο οποίο καθορίζεται το όριο της φτώχειας. Είναι πολύ σημαντικό κομμάτι κλειδί που ουσιαστικά θα προκρίνει σε ποιους θα ανασταλούν οι υποχρεώσεις.

Μια οικογένεια με ανέργους και με έναν και μοναδικό εργαζόμενο δε θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις ανάγκες. Άρα πρέπει να σημειωθεί με ακρίβεια ο αριθμός των ανέργων, ακόμα και αν είναι ενήλικες, τα εισοδήματα, η περιουσιακή κατάσταση και φυσικά πόσα χρόνια είναι ένα συμπολίτης μας άνεργος και πόσο καλείται ταυτόχρονα να πληρώσει  τις δόσεις των δανείων.

Στην πρόταση νόμου προβλέπεται ακόμη και η οριστική διαγραφή στην περίπτωση που το εισόδημα παραμένει σταθερά κάτω από το όριο της φτώχειας για πέντε συνεχή έτη. Είναι ένα μέτρο που από τη μια βοηθάει τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και από την άλλη μπορεί να πιέσει εμμέσως τις τράπεζες να ασκήσουν οικονομικές πολιτικές υπέρ της ανάπτυξης.

Ουσιαστικά με έναν έμμεσο τρόπο οφείλουμε να πιέσουμε το τραπεζικό σύστημα να κινηθεί υπέρ της ανάπτυξης και όχι μόνο τοκογλυφικά. Οφείλουμε να πιέσουμε τις τράπεζες να αναλάβουν ενεργό ρόλο και να μην αποτελούν στεγνές αποθήκες χρημάτων. Έμμεσα πρέπει να κινηθούμε υπέρ της ανατροπής του σημερινού καθεστώτος που κινείται στο πλαίσιο του συντηρητισμού.

Με το άρθρο 4 καταργούνται οι διατάξεις του ν. 3869/2010 που προσκρούουν στις διατάξεις του παρόντος νόμου και γενικά εφαρμόζεται η ευνοϊκότερη διάταξη. Υπάρχει ανάγκη να διευκρινιστούν τα σοβαρά ζητήματα που ανακύπτουν. Θα πρέπει με διαφορετική αυστηρότητα να αντιμετωπιστούν τα καταναλωτικά δάνεια και διαφορετικά τα στεγαστικά. Επίσης ρόλο πρέπει να  παίζει η συνέπεια του δανειολήπτη, μέχρι και τη στιγμή της διαγραφής του χρέους και φυσικά τα κοινωνικά κριτήρια, όπως η οικογενειακή κατάσταση, η περιουσιακή κατάσταση, μακροχρόνια ανεργία, κοινωνική ασφάλιση και ηλικία του δανειολήπτη.

Ο νόμος πρέπει να είναι σαφέστατος χωρίς κενά και με ουσιαστική οργάνωση, ώστε αύριο να μη δημιουργηθούν προβλήματα κυρίως τεχνικής φύσεως.

Συνεπώς πρόκειται για μια πρόταση νόμου η οποία ανταποκρίνεται στο ζητούμενο περί δικαιοσύνης και ανακούφισης των δανειοληπτών, οι οποίοι είχαν προχωρήσει σε σύναψη δανείων σε τελείως διαφορετικές οικονομικές συνθήκες.

Υπάρχουν ορισμένα σημεία που δε διευκρινίζει το κείμενο, όπως προανέφερα, για το όριο της φτώχειας, τα κριτήρια για την περικοπή των δόσεων, αλλά και της οριστικής διαγραφής του χρέους. Ικανοποιεί όμως και το αίτημα της κοινωνίας να συμμετέχουν και οι τράπεζες στις περικοπές στις οποίες υπόκεινται και οι πολίτες οι οποίοι πληρώνουν το βαρύ τίμημα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.

Βασικά σημεία της παρούσας πρότασης νόμου περιέχονται και στην εθνική αντιπρόταση- συγκεντρωτικό οικονομικό πρόγραμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, στις σελίδες είκοσι δύο-είκοσι τέσσερα, όπου αναφέρονται: η αναστολή πλειστηριασμών, το κούρεμα των δανείων σε  ποσοστό ως 30% και η κατάργηση των εισπρακτικών εταιρειών.

Με την προεκλογική πρόταση των Ανεξαρτήτων Ελλήνων υψώνεται μία ασπίδα προστασίας για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, καθώς η πρόταση, να παγώσει για σημαντικό διάστημα η καταβολή δόσεων για τραπεζικές οφειλές, εφόσον υπάρχει πραγματική οικονομική αδυναμία, δίνει προβάδισμα στην ανθρώπινη αξία έναντι του χρήματος.

Με την επισήμανση ότι κατά το Σύνταγμα αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας να σέβεται και να προστατεύει την αξία του ανθρώπου, η δικαιοσύνη δέχεται ως όριο κάθε πολιτειακής πράξης, να διατηρούνται εκείνες οι συνθήκες διαβίωσης του πολίτη που θα του επιτρέπουν να ζει με αξιοπρέπεια.

Γι’ αυτούς τους λόγους οι Ανεξάρτητοι Έλληνες στηρίζουμε τη συγκεκριμένη πρόταση νόμου.

Δείτε το Δελτίο Τύπου εδώ: http://wp.me/p53plE-3t9

 

About Rachel Makri (2586 Articles)
Ραχήλ Μακρή
Αρέσει σε %d bloggers: